20. The not so perfect life behind IG – The hubby takes over!

Hi lieve lezer!

Vorige week publiceerde ik een erg persoonlijk artikel over mijn ‘struggles’ achter de foto’s die je ziet verschijnen op Instagram. Ik heb hierop verschillende lieve en hartverwarmende reacties op mogen ontvangen en ik voel me dan ook gesteund door jullie! Dank jullie wel daarvoor!

Ik had op mijn Instastories gevraagd of jullie hier ook eens een blogartikel wilden lezen met het standpunt van mijn hubby. Hij stelde dit zelf voor en dan heb ik jullie hierover laten stemmen. Zeker 90% van de mensen die antwoordden op de poll, wilden zijn verhaal ook wel eens horen. Ondertussen heeft hij hier werk van gemaakt en kan je zijn ‘struggles’ over het kinderen krijgen ook een keertje lezen.

Liefs,

Sarah

“The hubby takes over”

Ja hoor, daar is die dan… de “hubby”! Naar aanleiding van de gemaakte poll door mijn lieftallige dotje op Instagram en door jullie stemmen, ben ik er toe gekomen om het ‘bloggen’ ook eens een keertje te proberen. Ikzelf ben niet echt actief op social media, maar ben wel betrokken bij het hele gegeven.

Zoals jullie al weten, zijn m’n dotje en ik al zo’n 2 jaar aan het proberen om zwanger te worden. Daarmee bedoel ik ook echt ‘PROBEREN’! Van veel mensen krijg je dan de raad: ‘Leg er niet teveel druk op en probeer er niet te veel mee bezig te zijn’, maar dan gaat het volgende al door mijn hoofd spoken: ‘Zijn we er inderdaad niet te veel mee bezig? Misschien moeten we eens een keer rustig op weekend om het daar eens te proberen?’ Enzovoort… Goed wetende dat al wat er dan door mijn hoofd gaat, al is geprobeerd en zonder resultaat.

Naar aanleiding van onze kinderwens zijn we natuurlijk ook onderzocht. Ik op mijn “kwakje” en m’n dotje op haar bloed. Recentelijk ook of alles in de abdominale regio van mijn dotje in orde was. Door al dat gedoe van de laatste weken en zelfs maanden, begint een mens wel serieus wat stress te krijgen. Komt daarbij ook nog eens de werkstress en wat krijgen we dan…?

Ja, inderdaad, een bloednerveuze hubby die voor het minste gaat hopen en dan weer vol teleurstelling met zijn kop tegen de muur knalt. Om daarna zo weer de positivo uit te hangen en te blijven zijn, om zo ook het dotje zichzelf terug goed te laten voelen. Niet echt gemakkelijk, maar het lukt redelijk. Dat is voor mij niet echt zo geweest. Langs de buitenkant zie ik er redelijk rustig en positief uit, maar aan de binnenkant knaagt het toch super hard! Alle frustraties, stress en andere dingen nemen naar mijn gevoel wel een tol op mijn lichaam en gemoedsrust.

Wat me opvalt is dat ik tegenwoordig last heb van lichte haaruitval. Ook op emotioneel vlak gaat het niet denderend. Er gaat steeds wel iets door mijn hoofd, waardoor ik dan ineens op een duister plekje zit. Het is voor mij niet evident om hierover te praten. Ik ben wat je noemt een ‘opkropper’. Ik krop alles op en als het moment daar is, dat alles te veel is geworden, dan stort ik in. Dan begin ik “te bleiten gelijk een klein kind”, maar dan met veel minder tranen. Want dat is zelfs al moeilijk geworden. Geen idee waarom, maar het is zo. De meeste mensen zeggen dat het oplucht. En ja, dat is soms zo, maar dan moet het wel de juiste moment zijn. Wat bij mij zelden het geval is…

Daarnaast ben ik ook op sommige punten onzeker geworden. Nu hoor ik jullie al denken: ‘Hoe weet je dat?’. Wel, ik speel voetbal en ben keeper, dus dan merk je al snel dat er iets scheelt als je zelfs de simpelste ballen op een knullige wijze uit je doel weet te houden. Terwijl in het seizoen voordien ik hier geen enkel probleem mee had en dit steeds goed lukte. Zelfs sommige ploegmakkers hebben het gezien. Maar aangezien ik alles opkrop, weten zij niet wat er juist aan de hand is.

Waar ik het erg moeilijk mee heb is: ‘Doen we het wel goed? Zijn we op tijd qua periode?, enz…’

Het grootste “issue” waar ik het meeste last van ondervindt, is: twijfel en het gevoel dat ik niet veel kan doen. Deze twee dingen zorgen ervoor dat ik mij compleet nutteloos voel. Zelfs het dotje merkt dat. Maar als ze hierover iets vraagt, dan kan ik daar niet op antwoorden. Gewoon omdat ik dat niet weet of omdat ik niet weet hoe ik het moet omschrijven. Daardoor ontstaan er soms wel eens woorden of ongemakkelijke situaties, maar deze worden altijd – al is het soms eens met wat tijd tussen – wel uitgepraat.

Dus even in een notendop hoe ik me voel over onze ‘struggles’ van dit moment: Emotioneel wat gekraakt, lichamelijk best nog in orde maar niet echt zeker van mezelf. Wel heel veel liefde voor mijn dotje waarvan ik weet dat zij hiermee nog meer dan ik mee in de knoop zit.

Dankjewel voor het lezen en misschien tot een volgende keer!

X

De hubby

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s