38. Terugblik: mijn bevallingsverhaal

Bevallen… Dat is nu toch wel iets waar je bij je eerste keer toch nooit helemaal op voorbereid kunt zijn. Andere mama’s kunnen wel vertellen hoe zij het ervaren hebben, maar je weet het toch maar pas echt als je het zelf meemaakt.

Na al enkele weken thuis te zitten en amper iets te kunnen uitvoeren – de zetel was toen mijn grootste vriend -, had ik het zwanger zijn echt gehad. Ik was er zo klaar voor, ook al voelde ik me anderzijds wel nerveus voor hoe het zou zijn met een kleine ukkepuk erbij.

In die laatste week voor de bevalling had ik al regelmatig last van – zo voelde het voor mij althans – een soort lichte menstruatiepijn doorheen de dagen. En ik geloof dat ik één of twee dagen voor de bevalling na mijn middagdutje erg veel last had van een zeer vreemd, lastig gevoel dat uitstraalde in mijn onderrug, onderbenen en buik. Toen vroeg ik me af of dit nu het begin was. Dit heeft zo een hele tijd aangehouden, maar was na een aantal uren weer over. – Ok, moet ik dit dan zo nog heel de tijd volhouden? –

Ik weet nog goed dat Ken’s mama overdag Rume’s eetstoel was komen brengen, ze zei dat hij nog wel even zou blijven zitten omdat ik hoog droeg en ik nog tegen de buurvrouw zei in de namiddag dat het voor elk moment kon zijn, aangezien de uitgerekende datum over 11 dagen was. Wist ik veel dat het laat op de avond dan ook eindelijk zou beginnen…

Rond 11 uur ’s avonds zag ik bij het naar het toiletgaan een roze veeg bij het afvegen. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken, want ik voelde al een hele week – 2 weken allerlei dingen. Toch maar eens even via een sms bij mama gepolst of ik me zorgen moest maken. Die stuurde me terug dat ik maar gewoon moest gaan slapen, dat het niet erg was. Maar eerlijk gezegd was ik er toch niet gerust op. In de uren die erna kwamen, heb ik niet meer geslapen van de onzekere gevoelens.

Blijkbaar waren toen ook mijn weeën stilaan begonnen, al was ik daar op dat moment dus helemaal niet zeker van. Het was heel de tijd bij mezelf van: ‘Is dit het nu? Nee dat kan niet, want het doet eigenlijk niet echt pijn.

Tussen 01u00 en 02u00 toch maar naar Ken gegaan en gemeld dat ik misschien weeën dacht te hebben, maar niet zeker was en me toch ook wel ongerust maakte over de ‘veegjes roze’. Dan zijn we beginnen timen en op dat moment leken er 4-5 minuten tussen de weeën door te zitten. We beslisten dan maar naar het ziekenhuis te gaan in de veronderstelling dat het wel vals alarm zou zijn… – Voor de zekerheid hadden we toch al wel de suikerbonen en de koffertjes van Rume en mezelf mee.

Maar nee hoor… Na het monitoren van de weeën en het voelen of er opening was, werd beslist dat ik mocht blijven want de bevalling was begonnen. Er was immers al 5 cm opening en de weeën volgden elkaar goed op. – Echt, menens? Ben ik al aan het bevallen???

Tot op 8 cm opening ging het eigenlijk heel goed. De vroedvrouw leek verbaasd dat ik er zo pijnloos leek bij te liggen. Wat tot dan eigenlijk wel deels was. Het voelde voor mij aan alsof ik gewoon mijn maandstonden had. – Nu ja, ik heb die altijd erg hevig gehad dus was die pijn wel gewoon 😉 Piece of cake tot dan! – Die 8 cm bleef maar duren en duren – het was inmiddels al ochtend -, maar er kwam geen vordering in. Ondertussen moest ik zelfs in een voorovergebogen houding gaan zitten en bewegen om Rume in de juiste richting gedraaid te krijgen. Op dat moment dacht ik echt: ‘Amai zie me hier bezig!‘ Ergens in die tijdspanne brak ook mijn water. OMG! Hoeveel vruchtwater was me dat wel! En daar zit je dan… Temidden van je eigen nat, telkens nog wat meer erbij na elke volgende wee.

De pijn was ondertussen steeds erger geworden. Schaamte kende ik alvast niet meer, want ik wist ondertussen al niet meer waar kruipen van de pijn. Ondertussen waren ze al ettelijke keren komen checken of de opening verder vorderde… Nee hoor! Uiteindelijk ontdekten ze dat er vanbinnen ‘iets’ in de weg zat, waardoor de bevalling niet door kon zetten.

De vroedvrouwen hebben bij één van de volgende weeën dat ‘iets’ opzij geduwd in de hoop dat de bevalling zich goed zou verderzetten. Maar het bleef maar duren. Voor zover ik me nog herinner heb ik in de verloskamer op de duur geroepen door de pijn en ook perste ik vrijwel automatisch doordat het echt ondraaglijk aanvoelde. – En ik mocht helemaal nog niet persen, op dat moment was het mijn lichaam dat zo reageerde om het iets of wat draaglijk te maken.

Uiteindelijk vroeg ik aan de vroedvrouw met een klein stemmetje: ‘Een epidurale… dat kan nu niet meer zeker?‘ Ik was gewoon doodop, had geen energie meer en ook Rume begon er al van te weten. Gelukkig kon het nog! Maar elke minuut die volgde was er letterlijk eentje teveel. Ik heb zeker nog een halfuur moeten wachten eer ze daar eindelijk waren om de epidurale te steken. En dan voelden ze nog eerst … – ‘Oei, ik denk volledige ontsluiting nu of nee, 9 cm…‘ – – Noooo, geef mij die epidurale! – dacht ik bij mezelf!

Eens de epidurale stak, werkte deze meteen. En dat was echt zo een verlichting! Ik voelde me opeens stukken beter. Ze hebben wel nog weeënopwekkers moeten geven, de monitor flipte ondertussen ook – Dat gaf aan dat Rume in stuit zou liggen, maar dat was helemaal niet zo! – en me voor het persen zelf, telkens moeten zeggen wanneer ik een wee had om te persen. Uiteindelijk werd om 12u15 Rume geboren. Wat was ik blij!

Mocht ik dat ‘probleempje’ op 8 cm niet hebben gehad, denk ik dat het mij wel zou gelukt zijn om helemaal zonder een epidurale te bevallen. Naar een volgende zwangerschap toe ben ik er nog niet uit of ik terug zonder probeer. Eerlijk gezegd heb ik een beetje schrik dat het weer zoals de eerste keer gaat zijn.

Maar goed, we hebben het overleefd en we hebben er een pracht van een baby voor in de plaats gekregen!

Lieve groetjes!

Saartje (& Rume)

3 Comments

    1. Saartjes_grams

      Hey! Ja wou ook zonder en was er goed voor bezig maar door het hele gedoe waardoor alles wat tegengehouden werd, ben ik blij dat ik toch nog epidurale heb kunnen doen. Langs de ene kant vind ik het jammer, maar langs de andere kant ook weer niet. Onze Rume is er, dat is het voornaamste! 😁

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s